من به گفتن "دوستت دارم" همونقدر نیاز دارم که به شنیدنش، شاید بیشتر...

من عاشق این عکسم

همینقدر عاشق

همینقدر پاک

و همینقدر عمیق

و همینقدر بی ریابرای پرستیدن یک موجود

حس زیبای مادر بودن.

 تو این پست خارج از دنیای منطق و روزمرگی های ادمیان حرف میزنم... از به تصویر کشیدن احساسی که هر منطقی رو میشکنه و  دوست داشتن رو زلال به تصویر میکشه .. احساس مادر نسبت به کودکش رو مثال میزنم که نماد دوست داشتن خالصانه است.. نمیدونم چرا این دوست داشتن رو توی دوست داشتنهای دیگرمون دخالت نمیدیم... اگر مردیم.. و اونقدر با پرستیدن تمام و کمال یک چیز عادت نکردیم تو چرا دختر خوب.. تو چرا مادر دیروزی .. تویی که زنانگیت رو به آغوش میکشی .. تویی که زاده شدی برای پروراندن  و معنی بخشیدن کلمه های "مهر" و "محبت" تو چرا از یاد بردی...چرا؟

چرا به دوست داشتنهامون اما و اگرها رو بخیه زدیم.. چرا اینقدر اصول  سنجاق میکنیم به دل باورهامون

هی خدای من... چکه ی کوچکی   که از نعمت پاک زنانگی که بر این دنیا ریخته ایی  داره  از نعمتی که داره به فراموشی سپرده میشه حرف میزنه.. و از  همهمه ایی برای رسیدن به نقطه های نامعلوم صحبت میکنه که در اون راه حس های زیبای  دلنگرانی های دوستانه... اشکهای پاک  و ریخته شدن دوست داشتنهای کوچک خبر میده

مدتیه از اینکه دل و مهربونیمو پلمپ کردم به رسم منطق ادمیان ..کدری احساسم رو میبینم و محبت های نکرده ی انباشته شده که جایی برای ریخته شدن میخوان..... این روزها بیشتر از اینکه نیازمند شنیدن دوستت دارم .. یا نگاه های مهربانانه باشم .. نیازمند گفتنش هستم .و بیشتر از ا،که نیازمند پرستیده شدن و ستایش کسی یا چیزی باشم..نیازمند پرستیدن کسی....چیزی...حرفی ..ناب هستم...نیازمند پخش کردن احساسی که بدون بیان شدن رشد  نمیکنه .. احساسها و باروهایی که برام ایجاد میشن جایی برای شکوفا شدن میخوان ..

ولی  مدتی است مرا به اجبار به حبس کردن آنها کرده اند

ترسم از آن است که دیگر احساسهای تازه ام از جوانه شدن و رشد نکردن خسته شوند

و من رسم  کوچک های بهشتی که خود را فراموش کرده اند را بگیرم

خدایا نجاتم بده