اومدم حرف بزنم خیلی  خستم ..خیلی زیاد....

3 ساعت میشه رسیدم خونه.. از خوابگاه میومدم... ولی  هنوز اروم نشدم ...پر از بغضم .. و یه فکر گنده ...یک تصویر که مدام تکرار میشه... نمیخوام بحثو کش بدم ..فقط میخوام اینجا بنویسم شاید خالی بشم ...شاید آرووم بشم

ماجرا از صبح یک روز با یک استاد بد شروع میشه..... که پروژه منم قبول نکرد.... انرژی های منفی لعنتی از همین  صبح شروع به پخش شدن کردن... استادی که باعث میشه از اومدن به دانشگاه پشیمون بشی. و حیف لحظه هات که داری با این جور ادما تلف میکنی ..آ.. انگار بهش بدهکاری .. چنان اسمتو با لحن بد حضور غیاب میکنه که از اسم خودتم بدت میاد..

تو این حال و هوای هستم که خسته میشم ..اخمو ...سر هیچی با بچه ها بحث میکنم ..دلم حال و هوای تازه میخواد...

بچه های پیشنهاد میدن دانشگاه آزاد مراسم تشییع 2 تا از شهدای گمنام هست....

منم قبول میکنم تا خودمو از لحظه های بی نهایت منفی و کسالت بار این استاد بکشم بیرون...

با بچه ها رفتیم مراسم.... که براتون مینویسم...

و اما بعد از کلاس بعد از ظهر .. که بیقرار اومدن به خونه بودم ...نشستم پیش یک خانوم  تو اتوبوس ... گوشام از صدای ماشینا درد گرفته بود.. دلم میخواست زود هندزفری رو بذارم تو گوشم و شروع به خوندن کتابم بکنم... اتوبوس هنوز  حرکت نکرده بود... یک دختر چادری و خیلی آرووم و ساده اومد نشست ردیف کناری من.. همه چی آروم بود و من طبق معمول غرق تو دنیا و فکرای خودم..و غرق کتابم.. آخه اتوبوسو خیلی دوست دارم.. چون پر از خلوته خودمه.... یهو دیدم اون خانومی که هم ردیف من بود برگشته طرف من و داره چیزی میگه برگشتم نگاش کردم.. صورتش سفیده سفید.... چشاش  خیره بود... و جملات بی ربطی میگفت ... منم که انگار شوکه شدم خیره موندم بهش.. میخواست دستشو بیار ه به طرفم.... یه چیزای میگفت.... نمیدونم چرا  دلم یجوری شد.. احساس کردم حواس پرتی داره.. نمیدونستم چیکار کنم .. سرمو انداختم پایین ... دیدم داره ادامه میده.. میگه چی میگی هان؟؟ هان؟؟  اولشم با این برگشتم که انگار داشت یه چیزی رو با صدای بلند مزه مزه میکرد تو دهنش .... گیج گیج بودم ..فکر کردم شاید مشکلی داره .. یا اختلال حواس.. نگاهش  خیلی اذیتم کرد.. برگشتم به خانومه کار دستیم گفتم با ماست .. اونم نگاش کرد .. گت مثل اینکه با تلفن صحبت میکنه... بعد دختره برگشت چادرشوو کشید تو صورتش و اروم خوابید...

حس عجیبی بود ..هیچ حرفی نزدیم.. بعد از مدتی .. اون دختر خانومه کنار دستیم که روانشناسی میخوند گفت شاید تو خواب حرف میزده ... گفتم آخه چشاش باز بود ..گفت این جور چیزا پیش میاد ... و ماجراهایی تعریف که شاخ درآوردم!!!!

ولی همه اون ماجرا برام گنگ بود.. یجورایی خلوت اون روزم شکسته بود.. اون دختره هی نگا میکرد..انگار میخواست کتابمو بگیره.. یه فشار و عصبانیت خاصی بود تو صدا و حرکاتش....

وایییییییییییییییی ..نمیدونم!!! منم که خسته  اون حالتم بدجور بهمم ریخت... نمیدونم چرا نتونستم هضمش کنم.. خیلی مضطرب سرجام بودم ... چون عکس العمل های دختره اذیتم میکرد...  این ماجرا بازم پیش اومد ... من  اصلا نگاش نکردم اون دختره ارومش کرد گفت شاید خواب دیدی... ولی با اون هم یه جرفای عجیبی میزد... تا برسم خونه مردم و زنده شدم... حس اروم و خلوت همیشه نبود

نمیدونم شایدم وجودم مساعد هضم این چیزا نبود.. این ماجرا و حس اون لحظه فشار خاصی بود.. دوست نداشتم باشه...

فکر اون دختره همش تو کلم بود... دعا گشو کردم ولی باز آروم نشدم.. وقتی پیاده شد ندیدمش ..ولی برا یخودش و خانوادش دعا کردم .. میدونم مشکلش چی بود؟؟؟ حواس پرت بود؟ یا واقعا خواب بود و حرف میزد...ولی چشاش زیاد باز بود ... حتی  بیسکویتم خورد..

نمیدونم...نمیدونم...نمیدونم..... اصلا نمیدونم دلم برا چی ناراحته.. ولی شونه هام خستس.. تو اتوبوس نتونستم گریه کنم . خونه اومدم بغضه بود.. میخواستم گریه کنم ولی ...هنوز نتونستم ...  خیلی پرم..خیلی ناآرووم..... فکر این که چش شده .. فکر اینکه فشارهای زندگی باهاش این کارو کرده؟؟ فکر مادر و پدرش............

بیشتر فکر اینم که چی میخواست بهم یاد بده..... حکمت این ماجرا چی بوده.... تا وقت گریه نکنم ذهنم آروم نمیشه فکر کنم.....

خدای بزرگ و مهربون من .. بعضی چیزارو هضم نمیکنم.....

چرا اون لحظه ترسیدم؟

چرا اون لحظه سکوت کردم....

هیچ جوری نمیتونم این ماجرا و اون صحنه رو  توصیف کنم... تکرار میشه مدام

ای خدا...........